സാംസ്കാരിക പൈതൃകോത്സവം ഡെല്‍ഹി

Along with Sri. Arvind Kejriwal, the Chief Minister of Delhi, I inaugurate the cultural heritage fest that is being held under the joint auspices of both the Kerala and Delhi Governments. I am sure this will offer an occasion for Delhiites to get acquainted with the rich and varied cultural heritage of Kerala about which every Keralite is proud of.

I begin my speech in English as that is the only language with which I can communicate to our honoured guest of the function Sri. Arvind Kejriwal and other Delhi citizens here. After introducing Kerala in a few words to you all, I will switch over to Malayalam to communicate with the Malayali fraternity. However, propriety demands that I should begin my speech in English. If I fail to do so, it will be considered as a disregard or disrespect to our guests who cannot follow Malayalam.

Kerala, a tiny strip of land surrounded by the three seas and guarded by the Western Ghats forms over one percent of the size of India. The lush green hills and valleys and the rivers and lakes can easily be distinguished as God’s Own Country. The achievements of Kerala are unique and are often referred to as the Kerala Model. The great social revolutionaries headed by a galaxy of eminent reformers such as Sri Narayana Guru, Chattambi Swamikal and Ayyankali add glory to the social renaissance of Kerala. These and other activities of the great men of Kerala have changed the socio political fabric of Kerala which stands out as a model to other states of India. The achievements of the past have made Kerala a proud unit of the Indian union.

Cutting across the rural urban divide and gender disparity, the development experience has made its deep imprint all over the state and it gets reflected in the extremely respectable standard of food and nutrition security of the people, social security that covers even the unorganized sectors, a balanced female male ratio which consistently remains well above the all India average, the human development index which remains comparable to the top ranking countries of the world, the remarkable educational accomplishments like cent percent literacy, wider reading habit etc. The assumption of power by the Communist party in 1957 and afterwards has altered the peasant labour relations and added a new dimension to the rural scene.

In terms of health and education, Kerala stands on a high pedestal and can easily be recognized to be more or less in tune with the developed nations in other parts of the world. It has surpassed even the Peoples Republic of China in raising life expectancy, reducing infant mortality and in achieving a planned population growth. Jean Dreze and Amartya Sen observe, “To achieve as much as Kerala has done for a population of its size is no mean record in world history.” It speaks for itself. Thus the term Kerala model came into currency in the late 70s or early in the 80s as something worth emulating.

A little hindsight into the history of Kerala dating back to 1817 puts this development into perspective. An ordinance for universal education was promulgated by the Royal Edict of Travancore as a state policy, bringing education within the reach of common man through state financing. It remains a hallmark even today. The society has undergone a sea change. The relentless struggle which aroused the consciousness of the people against casteism, landlordism, feudalism and the inhuman system of untouchability has changed the discriminatory relations.

On the literary scene, the advent of modern thinking brought out books like പാട്ടബാക്കി, നമ്മള്‍ ഒന്ന്, നിങ്ങള്‍ എന്നെ കമ്യൂണിസ്റ്റാക്കി etc. which could instill in the minds of people courage to revolt against the existing inequalities in society. Art and literature blossomed into new heights and this renaissance stands out epitomizing the original and creative spirit of an enlightened people. The world renowned artist Raja Ravi Varma, A R Rajaraja Varma in grammar, C P Achutha Menon in literary criticism, Kumaran Asan in poetry, Murkkoth Kumaran in social activity, Swadeshabhimani Ramakrishna Pillai in journalism, Sahodaran Ayyapan in rationalism are the standard bearers of the literary strides of Kerala.

അടുക്കളയില്‍നിന്ന് അരങ്ങത്തേക്ക് by V T Bhattathirippad stirred the conscience of Kerala society, the women in particular. It is in this era such great personalities like Kumaran Asan, Vallathol, Ulloor and the likes of Vayalar, O N V Kurup and P Bhaskaran etc. in poetry, Thakazhi in novel, Kesari, Mundassery and M P Paul in literary criticism, and E M S in politics, came in and left their imprints. The quintessence of the spirit of the modern era got reflected in both literature and cinema. O V Vijayan, M Mukundan, M T Vasudevan Nair, T Padmanabhan etc. in fiction, Aiyyappa Panicker and Sachithanandan in poetry, Aravindan and Adoor Gopalakrishnan in cinema are the torch bearers of this new sensibility which marked the dawn of modernity.

Kerala is marked by its innumerable festivals which stand out for its uniqueness. Many of them keep in itself a secular content. All the great festival like Ramzan, Christmas and Onam are celebrated by all sections of the people without distinction of religion, caste and creed. The gender divide is being overcome and many women have become renowned personalities. The first woman judges in the High Court and Supreme Court are from Kerala, Mrs. Anna Chandy and Ms. Fatima Beevi respectively, both belonging to minority communities. Thus, Kerala is a beacon of hope for India at large, and it is this Kerala that is being showcased here through this Cultural Heritage Fest. Now, let me switch over to Malayalam.

ഡെല്‍ഹിയെ, പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഇവിടെ കഴിയുന്ന ഡെല്‍ഹി മലയാളികള്‍ക്ക് ഞാന്‍ പരിചയപ്പെടുത്തേണ്ട കാര്യമില്ല. എങ്കിലും ഇവിടെ നടക്കുന്നത് പൈതൃക-സാംസ്കാരികോത്സവമാണ് എന്നതുകൊണ്ട് ചടങ്ങിന്‍റെ ഔപചാരിക മുന്‍നിര്‍ത്തി ചിലതു പറയട്ടെ.

രാജ്യത്തിന്‍റെയും ജനങ്ങളുടെയും ഭാഗധേയം നിര്‍ണയിക്കുന്ന സുപ്രധാന തീരുമാനങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന നഗരമാണിത്. അധികാരത്തിന്‍റെ ആസ്ഥാനം എന്ന ഈ പദവി, തലസ്ഥാനം ഡെല്‍ഹിയായതു മുതല്‍ക്കല്ല, അതിനും എത്രയോ കാലം മുമ്പേ തന്നെ നിലവില്‍വന്നിരുന്നു.
വളരെ പണ്ടുതന്നെ സമ്പന്നവും സമൃദ്ധവുമായ ഒരു ആവാസവ്യവസ്ഥ ഇവിടെ നിലനിന്നിരുന്നതായി ചരിത്രകാരډാര്‍ ഉല്‍ഖനനങ്ങളുടെയും ഗവേഷണങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. രജപുത്ര വംശജരായ തോമറും മറ്റും ഓരോ ഘട്ടങ്ങളില്‍ ഡെല്‍ഹിയെ രാജ്യതലസ്ഥാനമാക്കിയിരുന്നു. അടിമവംശം മുതല്‍ ലോധികള്‍ വരെയുള്ളവരുടെ സുല്‍ത്തനേറ്റ് ഭരണം, മൂന്നു നൂറ്റാണ്ടിലേറെ നീണ്ടുനിന്ന മുഗള്‍സാമ്രാജ്യഭരണം, തുടര്‍ന്നുവന്ന ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വ ഭരണം എന്നിവയിലൊക്കെ മിക്കപ്പൊഴും ഭരണസിരാകേന്ദ്രമായി നിന്നത് ഡെല്‍ഹിയാണ്.

12-ാം നൂറ്റാണ്ടുമുതല്‍ 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്‍റെ പകുതിവരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തില്‍ സംഗീതം അടക്കമുള്ള കലകളുടെയും വാസ്തുശില്‍പത്തിന്‍റെയും ഇതര സാംസ്കാരിക രംഗങ്ങളുടെയും തലങ്ങളില്‍ വളരെ ശ്രദ്ധേയമായ സംഭാവനകളാണ് ഡെല്‍ഹിയില്‍ നിന്നുണ്ടായത്. അടിമവംശത്തിന്‍റെ വിജയപ്രതീകമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന എഴുപത്തഞ്ചര മീറ്റര്‍ ഉയരമുള്ള കുത്തബ് മിനാര്‍ അടക്കം എത്രയോ സ്തൂപങ്ങള്‍ പഴയകാലത്തെ ഓര്‍മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇവിടെ ഉയര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്നു. ഇന്ത്യ-പേര്‍ഷ്യ വാസ്തുശില്‍പ വിദ്യയുടെ മനോഹരങ്ങളായ എത്രയോ കെട്ടിടങ്ങളുണ്ട്.

ഹുമയൂണിന്‍റെ ശവകുടീരം അടക്കം സന്ദര്‍ശകരുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റുന്ന എന്തെല്ലാമുണ്ട്. പ്രസിദ്ധമായ ജുമാ മസ്ജിദും ചെങ്കോട്ടയും ചാന്ദിനിചൗക്കും ഒക്കെ ആ കാലഘട്ടത്തിന്‍റെ മായാത്ത സ്മാരകങ്ങളാണ്. സൂഫി സ്വാധീനം കലര്‍ന്ന് നമ്മുടെ സംഗീതവും സാഹിത്യവും എത്രയോ സമ്പന്നമായി. ഡെല്‍ഹി സുല്‍ത്താനേറ്റിലെ ആസ്ഥാനകവിയായിരുന്ന അമീര്‍ ഖുസ്രുവിനെയും പ്രശസ്ത ഉര്‍ദു കവി മിര്‍സാ ഗാലിബിനെയും ഒക്കെ ഒഴിവാക്കി നമുക്കൊരു സാംസ്കാരിക ചരിത്രമില്ല. നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തെ പൊതുവിലും ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതത്തെയും വിവിധ ഭാഷകളിലായിട്ടുള്ള ഇന്ത്യന്‍ കവിതയെ പ്രത്യേകിച്ചും ഖുസ്രുവിനെപ്പോലുള്ളവര്‍ എത്രത്തോളം സമ്പന്നമാക്കി എന്നുള്ളത് അളന്നുകുറിക്കാനാവില്ല.

ഇങ്ങനെ നോക്കുമ്പോള്‍ പല പല കൈവഴികളിലൂടെ വന്ന് ഒരു മഹാപ്രവാഹമായി രൂപപ്പെട്ടതാണ് ഇന്ത്യന്‍ സംസ്കാരം എന്നു പറയണം. അത്തരത്തിലുള്ള ഇന്ത്യ എന്ന വികാരവും ഇന്ത്യന്‍ സംസ്കാരവും ശക്തമാക്കിയെടുക്കുന്നതില്‍ ഡെല്‍ഹി വഹിച്ചിട്ടുള്ള പങ്ക് ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. 1911ല്‍ മാത്രമേ ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ തലസ്ഥാനം കല്‍ക്കത്തയില്‍നിന്ന് ഡെല്‍ഹിയിലേക്ക് മാറ്റിയുള്ളു എങ്കിലും ഭരണകേന്ദ്രമെന്ന പദവി അപ്പോഴല്ല ഡെല്‍ഹിക്ക് കൈവന്നത് എന്നും നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു മുമ്പുതന്നെ ഇന്ത്യന്‍ സാംസ്കാരിക ജീവിതത്തെ സമ്പന്നമാക്കുന്നതില്‍ ഡെല്‍ഹി വലിയ പങ്കുവഹിച്ചിരുന്നുവെന്നും സൂചിപ്പിക്കാനാണ് ഞാനിതു പറയുന്നത്.

വൈവിധ്യത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തെ ഏകശിലാരൂപത്തിലുള്ളതാക്കി മാറ്റിയെടുക്കാന്‍ ഈ സംസ്കാര ചരിത്രത്തെത്തന്നെ ദുര്‍വ്യാഖ്യാനം ചെയ്യുന്നുണ്ട് ഇക്കാലത്ത് ചിലര്‍. ഒരു പ്രത്യേക മതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുണ്ടായതാണ് ഇന്ത്യന്‍ സംസ്കാരം എന്ന് വരുത്തിത്തീര്‍ക്കാന്‍ ഇതര മതങ്ങള്‍ നല്‍കിയ സംഭാവനകളെ തമസ്കരിക്കുകയാണ് ഇവര്‍. ആര് തമസ്കരിച്ചാലും മറഞ്ഞുപോകാത്തതാണ് സൂഫി കവികളുടെ മുതല്‍ ഇന്നത്തെ അംജദലിഖാന്‍ അടക്കമുള്ള സംഗീതജ്ഞരുടെ വരെയുള്ള സംഭാവനകള്‍.

വൈവിധ്യസമൃദ്ധമായ ഈ സംസ്കാരത്തെ അതിന്‍റെ സമസ്ത വര്‍ണ്ണശബളിമയോടും കൂടി നിലനിര്‍ത്തുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയുമാണ് വേണ്ടത്. മിര്‍സാ ഗാലിബിന്‍റെ കവിതകളും താന്‍സന്‍റെ സംഗീതവും അള്ളാരഖയുടെ താളങ്ങളും നൗഷാദിന്‍റെ ഈണങ്ങളും മുഹമ്മദ് റാഫിയുടെ ഗാനങ്ങളും എം എഫ് ഹുസൈന്‍റെ ചിത്രങ്ങളും ഒക്കെ ചോര്‍ത്തിക്കളഞ്ഞാല്‍ എത്രമേല്‍ ദരിദ്രമാകും നമ്മുടെ സംസ്കാരമെന്ന് ആലോചിക്കുക. പല ധാരകള്‍ ഉള്‍ച്ചേര്‍ന്ന നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തെ ആ വിധത്തില്‍ തന്നെ നിലനിര്‍ത്താന്‍ സാംസ്കാരികരംഗത്ത് ജാഗ്രതാപൂര്‍ണമായ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകേണ്ടതുണ്ട്.

ഡെല്‍ഹി മലയാളികള്‍ക്ക് ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത രണ്ട് കേരള നേതാക്കളുണ്ട്. പാവങ്ങളുടെ പടത്തലവന്‍ എന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന എ കെ ഗോപാലനും ആധുനിക കേരളത്തിന്‍റെ ശില്‍പി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഇ എം എസും. ആദ്യത്തെ പ്രതിപക്ഷ ഗ്രൂപ്പ് നേതാവായിരുന്ന എ കെ ജി ഡെല്‍ഹിയുടെ സാമൂഹ്യ സാംസ്കാരിക ജീവിതങ്ങളില്‍ ദീര്‍ഘകാലം വളരെ ശ്രദ്ധേയമായ സാന്നിധ്യമായിരുന്നു. ഡെല്‍ഹി മലയാളി ഇപ്പോഴും അഭിമാനപൂര്‍വം കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ഡെല്‍ഹി കേരള സ്കൂള്‍ കേരളത്തിന്‍റെ ആദ്യ മുഖ്യമന്ത്രിയായ ഇ എം എസിന്‍റെ ഭരണകാലത്തെ സംഭാവനയാണ്. മലയാളഭാഷയും സംസ്കാരവും ഡെല്‍ഹി മലയാളികളുടെ പിന്‍മുറക്കാര്‍ക്ക് പകര്‍ന്നുനല്‍കുന്നതില്‍ ഈ സ്കൂള്‍ വഹിച്ചിട്ടുള്ള പങ്ക് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്.

ഡെല്‍ഹി മലയാളി അസോസിയേഷന്‍ മുതല്‍ ജനസംസ്കൃതി വരെയുള്ള നിരവധി സാംസ്കാരിക സംഘടനകള്‍ മലയാള സംസ്കാരവുമായുള്ള ഡെല്‍ഹിയുടെ ബന്ധത്തെ നിലനിര്‍ത്തുന്നതിനും ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനും വലിയതോതിലുള്ള സംഭാവനകള്‍ നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്. ഒ വി വിജയന്‍, എം മുകുന്ദന്‍, വി കെ എന്‍, ഓംചേരി, ഡോ. കെ എന്‍ പണിക്കര്‍, എം പി നാരായണപിള്ള, സേതു, കാക്കനാടന്‍, സക്കറിയ, ആനന്ദ്, ഇടമറുക്, വി കെ മാധവന്‍കുട്ടി തുടങ്ങി എത്രയോ പ്രമുഖര്‍ ഡെല്‍ഹിയില്‍ ജീവിച്ച് മലയാളത്തിന്‍റെ സാംസ്കാരിക മണ്ഡലത്തെ പ്രകാശപൂര്‍ണമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. സച്ചിദാനന്ദനെ പോലെയുള്ളവര്‍ ഇപ്പോഴും അത് തുടരുന്നുണ്ട്.

മാധ്യമരംഗത്താകട്ടെ ഡെല്‍ഹി അടിസ്ഥാനമാക്കിയ മലയാളികളുടെ സേവനം വളരെ ശ്രദ്ധേയമായി. ഹിന്ദുസ്ഥാന്‍ ടൈംസിന്‍റെ എഡിറ്റര്‍ കൂടിയായിരുന്ന സര്‍ദാര്‍ കെ എം പണിക്കര്‍, ഹിന്ദുസ്ഥാന്‍ ടൈംസിന്‍റെ തന്നെ പത്രാധിപരായിരുന്ന പോത്തന്‍ ജോസഫ്, സി പി രാമചന്ദ്രന്‍, മുന്‍ കേന്ദ്രമന്ത്രി കൂടിയായിരുന്ന കെ പി ഉണ്ണികൃഷ്ണന്‍, നരിക്കുട്ടി മോഹനന്‍, നരേന്ദ്രന്‍, ടി വി ആര്‍ ഷേണായി, കാര്‍ട്ടൂണ്‍ കലയുടെ കുലപതിയായ ശങ്കേഴ്സ് വീക്കിലിയുടെ എഡിറ്റര്‍ ആര്‍ ശങ്കര്‍, അബു എന്നിങ്ങനെ എത്രയോ പേര്‍ മലയാള പത്രപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്‍റെ ദീപ്തസാന്നിധ്യമായി ഡെല്‍ഹിയില്‍ നിരവധികാലം പ്രവര്‍ത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഡെല്‍ഹി സാംസ്കാരികരംഗത്ത് വളരെ സജീവമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും മലയാളികള്‍ സഹോദരതുല്യം സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്ത സഫ്ദര്‍ ഹാഷ്മിയുടെ പേരും ഇവിടെ അനുസ്മരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മലയാളികളുമായി ഏറ്റവുമധികം ഇഴുകിച്ചേര്‍ന്ന നാടകകലയും മറ്റുമായി മുമ്പോട്ടുപോയ വ്യക്തിയാണല്ലോ അകാലത്തില്‍ കൊലചെയ്യപ്പെട്ട ആ കലാകാരന്‍. കേരളത്തിന്‍റെ ആവശ്യങ്ങള്‍ മുന്‍നിര്‍ത്തി എപ്പോള്‍ ഡെല്‍ഹിയില്‍ എന്തു സംരംഭങ്ങള്‍ ഉണ്ടായാലും അതിനെ സര്‍വാത്മനാ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ഡെല്‍ഹി മലയാളികള്‍
മുന്നിട്ടിറങ്ങിയിട്ടുള്ള കാര്യവും നന്ദിപൂര്‍വം ഓര്‍മിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ജാതിയുടെയും മതത്തിന്‍റെയും വേര്‍തിരിവുകള്‍ക്കതീതമായി മനുഷ്യത്വത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ സാഹോദര്യം ഊട്ടിയുറപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഡെല്‍ഹി മലയാളികള്‍ ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നത്. ഡെല്‍ഹിയുടെ പൊതുവായ സാമൂഹ്യ സാംസ്കാരിക ധാരയിലൂടെ ഒഴുകുമ്പോഴും മലയാളി എന്ന അടിസ്ഥാനപരമായ സാംസ്കാരിക സ്വത്വം നിലനിര്‍ത്താന്‍ അവര്‍ എപ്പോഴും ശ്രദ്ധവെയ്ക്കുന്നു. കേരളത്തിലേതിനു സമാനമായ ഒരു സാംസ്കാരിക അന്തരീക്ഷം ഡെല്‍ഹിയില്‍ സൃഷ്ടിക്കാന്‍ എപ്പോഴും ശ്രമിക്കുന്നു. കേരള ക്ലബ് അടക്കം ഇക്കാര്യങ്ങളില്‍ കാട്ടുന്ന ശ്രദ്ധ എടുത്തുപറയേണ്ടതാണ്.

സാര്‍വദേശീയ കാര്യങ്ങളിലായാലും ദേശീയകാര്യങ്ങളിലായാലും സംസ്ഥാന വിഷയത്തിലായാലും ഡെല്‍ഹി മലയാളി സമൂഹം കാലാനുസൃതമായി സ്വയം നവീകരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു എന്നു കാണുന്നത് സന്തോഷകരമാണ്. ജനങ്ങള്‍ അറിയേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ സംബന്ധിച്ച് സെമിനാറുകളും സിംബോസിയങ്ങളും നടത്തുന്നു. കേരളത്തിന്‍റെ വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന കലാരൂപങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിച്ച് ഇവിടത്തെ പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിന്‍റെ സത്തയെന്താണ് എന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുന്നു. സംസ്കാരത്തെ നിലനിര്‍ത്താനും ശക്തിപ്പെടുത്താനും അവലംബിക്കാവുന്ന മാര്‍ഗങ്ങള്‍ ഇതുതന്നെയാണ്.സംസ്കാരത്തെ നവീകരിക്കുന്നതിനും ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനും വേണ്ടി വളരെ ഫലപ്രദമായ ഇടപെടലുകളാണ് കേരള സര്‍ക്കാര്‍ ഇപ്പോള്‍ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്നു പറയാന്‍ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്.

സാംസ്കാരിക രംഗത്ത് നിരവധി പദ്ധതികള്‍ക്ക് ഇതിനകം തുടക്കം കുറിക്കാന്‍ ഈ സര്‍ക്കാരിന് സാധിച്ചു. സാംസ്കാരിക പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കും കലാകാരډാര്‍ക്കും നല്‍കിവന്നിരുന്ന കലാകാര പെന്‍ഷന്‍ ഇരട്ടിയിലധികം വര്‍ധിപ്പിച്ചു. ഇതുവരെ ആനുകൂല്യം ലഭിക്കാതിരുന്ന മേള പ്രമാണിമാര്‍, തെയ്യം, പടയണി എന്നീ മേഖലയിലെ കലാകാരډാര്‍ എന്നിവര്‍ക്കു കൂടി പെന്‍ഷന്‍ അനുവദിച്ചു. സാംസ്കാരിക പ്രവര്‍ത്തകക്ഷേമനിധി കൂടുതല്‍ ആകര്‍ഷകമാക്കാനുള്ള നടപടികള്‍ പുരോഗമിക്കുകയാണ്.

കേരളത്തിലെ നവോത്ഥാന നായകരുടെ പേരില്‍ സാംസ്കാരിക സമുച്ചയങ്ങള്‍ നിര്‍മിക്കാനുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും പുരോഗമിക്കുകയാണ്. സംഗീതശാല, സിനിമാ തിയേറ്റര്‍, ഗാലറി, പുസ്തക ശാലകള്‍ തുടങ്ങിയ സൗകര്യങ്ങളുള്ള സമുച്ചയങ്ങളാണ് സാംസ്കാരിക നായകരുടെ പേരില്‍ നിര്‍മിക്കുന്നത്. ഒരോ സമുച്ചയത്തിനും 40 കോടി രൂപ വീതമാണ് ചെലവിടുന്നത്.

കേരളത്തിന്‍റെ അന്താരാഷ്ട്ര ചലച്ചിത്രമേള ഓരോവര്‍ഷവും സിനിമാ പ്രേമികള്‍ക്കും സിനിമയുടെ വിവിധ സാങ്കേതിക മേഖലകളില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവര്‍ക്കും പുതിയ അറിവും അനുവഭവങ്ങളുമാണ് സമ്മാനിക്കുന്നത്. ചലച്ചിത്രോത്സവത്തിന് ഒരു സ്ഥിരം വേദി വേണമെന്ന വര്‍ഷങ്ങളായുള്ള ആവശ്യം നിറവേറ്റപ്പെടുകയാണ്. 150 കോടി രൂപ ചെലവഴിച്ച് ചലച്ചിത്രോത്സവത്തിനായുള്ള ഒരു സ്ഥിരം വേദി നിര്‍മിക്കുന്നതിനുള്ള നടപടികള്‍ ആരംഭിച്ചു. ഇതിനുപുറമെ സംസ്ഥാനത്തെ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളില്‍ ആധുനിക ചലച്ചിത്ര തിയേറ്റര്‍ സമുച്ചയങ്ങള്‍ വാണിജ്യാടിസ്ഥാനത്തില്‍ നിര്‍മിക്കും.

കിഫ്ബിയുടെ സഹായത്തോടെ 100 കോടി രൂപ ചെലവിലാണ് ഈ സമുച്ചയങ്ങള്‍ നിര്‍മിക്കുന്നത്. സ്വകാര്യപങ്കാളിത്തത്തോടുകൂടിയ 400ഓളം തിയേറ്ററുകളടക്കം 500 തിയേറ്ററുകള്‍ ഈ സര്‍ക്കാരിന്‍റെ ഭരണ കാലയളവില്‍ സ്ഥാപിക്കാനാണ് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. സിനിമ അപ്രാപ്യമായ ഗ്രാമീണ മേഖലകളിലും ആദിവാസി സെറ്റില്‍മെന്‍റുകളിലും ക്ലാസിക് സിനിമകള്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നതിന് ടൂറിങ് ടാക്കിസ്, സിനിമാ തിയേറ്ററുകളില്‍ ഇ-ടിക്കറ്റിങ്, സിനിമ റഗുലേറ്റിങ് സംവിധാനം, യുവകലാകാരډാര്‍ക്ക് വജ്ര ജൂബിലി ഫെലോഷിപ്പ്, കേരള കള്‍ച്ചറല്‍ കൗണ്‍സില്‍, ഒ എന്‍ വി സ്മാരകം തുടങ്ങി നിരവധി പദ്ധതികള്‍ നടപ്പിലാക്കാനും സര്‍ക്കാര്‍ ആലോചിച്ചുവരികയാണ്.

ഒരു ജനതയ്ക്ക് അതിന്‍റെ സംസ്കാരം ആവശ്യമില്ലെന്നു വന്നാല്‍ ആ ജനത നശിക്കും; ആ രാഷ്ട്രം നശിക്കും. അത്തരം നാശമുണ്ടാകാതിരിക്കണമെങ്കില്‍ പൈതൃകത്തെക്കുറിച്ചും സംസ്കാരത്തെക്കുറിച്ചും അഭിമാനമുള്ള ഒരു സമൂഹത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയെടുക്കാന്‍ കഴിയണം. പാരമ്പര്യത്തിലെ ജീര്‍ണതയുടെ അംശങ്ങളെ അപ്പാടെ അകറ്റിനിര്‍ത്താനും ചൈതന്യവത്തായ അംശങ്ങളെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാനും കഴിയണം. ഇത് മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളാണ് പൈതൃക സാംസ്കാരിക പരിരക്ഷണത്തിനായി ഇവിടെ നടക്കുന്നത് എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു.ഇന്ത്യ നിലനില്‍ക്കുന്നത് അതിന്‍റെ വൈവിധ്യത്തിലാണ്. ഈ വൈവിധ്യം ഒരു ദൗര്‍ബല്യമല്ല, ശക്തിയാണ്. വൈിധ്യത്തിലും ഏകത്വം കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഈ ശക്തിയുണ്ടാവുന്നത്. ഇത് തകര്‍ക്കാന്‍ വ്യാപകമായി സാംസ്കാരികരംഗത്ത് ശ്രമങ്ങള്‍ നടക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത് എന്ന് ഓര്‍മിപ്പിക്കട്ടെ.

നമ്മള്‍ എന്ത് കാണണമെന്നും എന്ത് കേള്‍ക്കണമെന്നും എന്ത് ആസ്വദിക്കണമെന്നും നിശ്ചയിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ അവകാശങ്ങള്‍ക്കുമേല്‍ ചങ്ങല വീഴുന്നു. എ കെ രാമാനുജനത്തിന്‍റെ ‘ത്രീഹണ്‍ഡ്രഡ് രാമായണാസ്’ എന്ന കൃതി സിലബസില്‍നിന്ന് നീക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് ഡെല്‍ഹി യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ ചരിത്രവിഭാഗത്തില്‍ ആക്രമണം നടത്തിയ കാര്യം നിങ്ങള്‍ക്കറിയാം. ദീപാമേത്തയുടെ സിനിമ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയാതെവന്നതും എം എഫ് ഹുസൈനെ പോലുള്ള വിഖ്യാതനായ ചിത്രകാരന് ഈ രാജ്യം തന്നെ വിട്ടുപോകേണ്ടിവന്നതും റോമിലാ ഥാപ്പര്‍ക്ക് പൂനെ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയില്‍ പോയി പ്രഭാഷണം നടത്താന്‍ കഴിയാതെവന്നതും ഒക്കെ നിങ്ങള്‍ക്കറിവുള്ള കാര്യങ്ങളാണ്.

ഇതൊക്കെ ഒരു രോഗത്തിന്‍റെ സൂചനയാണ്. അസഹിഷ്ണുതയുടെയും മതാധിഷ്ഠിതവും വംശാധിഷ്ഠിതവുമായ ഉډൂലനനാശത്തിന്‍റെയും വിപല്‍കരമായ രോഗം. ഈ രോഗത്തെ വേരോടെ പിഴുതെറിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ സ്വതന്ത്രചിന്തയ്ക്കുള്ള അന്തരീക്ഷം പോലും ഇവിടെ ഇല്ലാതാവും. വിയോജിപ്പുള്ളവര്‍ക്ക് ജീവിക്കാന്‍ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥയാവും. നരേന്ദ്ര ധബോല്‍ക്കര്‍ക്കും ഗോവിന്ദ് പന്‍സാരെയ്ക്കും എം എം കല്‍ബുര്‍ഗിക്കും ഗൗരി ലങ്കേഷിനും ഒക്കെ അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നത് നമ്മുടെ കണ്‍മുമ്പിലുണ്ട്. അവര്‍ക്കുണ്ടായ ദുരന്തം ഇനിയൊരാള്‍ക്കു കൂടി ഇന്ത്യയില്‍ ഉണ്ടായിക്കൂട. അതിനു തക്കവിധത്തിലുള്ള സാംസ്കാരികമായ ജാഗ്രത സമൂഹമനസ്സില്‍ ഉണ്ടാവണം. അതിനു കൂടി സഹായകരമാകട്ടെ ഈ സാംസ്കാരികോത്സവം എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു.

I hope this mega cultural exchange here in Delhi will help us to understand our history and heritage better. May it also enable us to develop cultural awareness that will strengthen us to resist the efforts to silence our writers and do away with our cultural diversity.

ചരിത്രത്തെയും പൈതൃകത്തെയും മനസ്സിലാക്കാന്‍ പുതിയ തലമുറയെ സഹായിക്കുന്ന ഈ കലോത്സവം ഉദ്ഘാടനം ചെയ്തതായി അറിയിക്കുന്നു. എല്ലാവരെയും എന്‍റെ ദീപാവലി ആശംസകള്‍ അറിയിക്കുന്നു.